“Mensen aan de kant, het wonder van de 21ste eeuw komt eraan, ik haalt hem met mij handen... "wow dat is tifus heet" ik doe het wel met de tang, die heb ik toch van mijn schoonmoeder gekregen”... zegt de dokter in het ziekenhuis en zo kwam ik op de wereld op de 3de van de 4de in 1989. Het derde en ook het laatste kind van de familie, er werd toen al opgemerkt, dat ik anders was dan anderen, ik keek men ook niet aan, ik wist waarschijnlijk niet dat het de bedoeling was om in je ogen te kijken, laat ik zeggen dat ik je voorhoofd interessanter vond
Als kind was ik al een avonturier en ben ik van de ene school naar de andere gegaan, niet omdat ik zo brutaal was maar omdat ik niet goed mee kwam, in de vroegere tijd kon ik goed vrienden maken, maar zoals je een ijsblokje in de zon zou zetten met een hoge tempratuur, zijn het aantal in de jaren flink gesmolten en zijn er tot nu toe drie overeind gebleven.
Als iemand die mij net kent en ik diegene vertel dat ik vroeger veel drukker was in mijn doen en laten zou diegene me vast net zo scheef aankijken als de toren van Pisa momenteel staat, door de vervelende avonturen die iedereen mee maakt in het leven en ik dus ook, is mij drukte afgeremd, al is het wel.. als je mij steeds beter leert kennen, komt de ware ik naar boven, maar met weinig mensen om mij heen, schreeuwt het wel eens diep van binnen en laat ik mij drukte gaan door een typetje te spelen en dan deel ik het via social media via de stories, want door typetjes te spelen, kan ik mij lekker laten gaan en zie je een hele andere kant van mij.
Misschien heb je het tussen de lijnen al gelezen maar ik ben sociaal niet sterk, wel heb ik een doos vol humor, ik kom losser als ik je goed ken en kun je met mij lachen, maar ook een traantje wegpinken, zou ook tot de mogelijkheden kunnen bevatten.
Als je mij ziet ben ik nooit alleen... "Hoe kan dat?!" Nou ik heb stemmetjes... stemmetjes? Ja in mij hoofd.. 24 uur per dag, dat komt door mijn lichte vorm van autisme, dat is tijdens mijn reis der scholen ontdekt en vast gesteld, al is het lastig maar ik verzeker je ik ben trots wat ik tot nu toe heb bereikt.. o,a. grappige youtube filmpjes, een eigen geschreven boek (er komen er meer), inmiddels 4 jaar nuchter, ik word ondanks omstandigheden sterker, bekende stemmetjes na kunnen doen, ik doe ook dingen alleen, dat zie ik nog maar weinig mensen doen, zoals een restaurant of een bioscoop alleen bezoeken.
Al is het leven voor mij net als een potje sambal, ik heb geleerd om niet bij de pakken neer te gaan zitten maar door te gaan, ook al is het lastig maar mooie herinneringen maak je nu en als het effe kan, vooral met elkaar, afgesproken?
